محمد بن جریر طبری در سال 224 هجری قمری برابر با 218 هجری خورشیدی در آمل چشم به جهان گشود وی در عین تاریخ‌نگار بودن مفسری پرتوان نیز بود وی کتاب تاریخ طبری را نگاشت که در آن وقایع به ترتیب سال تنظیم شده و تا سال 302 هجری را در برمی گیرد تاریخ طبری مرجع عمده تاریخ جهان و ایران تا اول سده چهارم هجری است همچنین این کتاب در واقع ماخذ عمده تمام کسانی واقع شده‌است که بعد از طبری به تالیف تاریخ اسلام اهتمام ورزیده‌اند وی از سنین پیش از نوجوانی در زادگاهش طبرستان به فراگرفتن فنون و دانش از جمله مبحث علم و عرفان مشغول گردید پس از فراگرفتن مقدمات علوم در 12 سالگی آمل را ترک گفت و به ری روآورد طبری پس از مدتی بین‌النهرین را ترک کرد و برای آشنایی با اصحاب ری عازم مصر شد طبری در کنار تنظیم تاریخ خود به خواهش المکتفی خلیفه عباسی کتابی درزمینه وقف نوشت که در بر گیرنده نظر همه دانشمندان و مسلمانان تا آن زمان بود طبری طی آن سال‌ها کتاب جامع البیان عن تاویل را نیز در تفسیر قرآن نوشت که به تفسیر طبری شهرت پیدا کرد طبری در 28 شوال 310 هجری قمری مصادف با 301 شمسی در شهر بغداد درگذشت خطیب بغدادی می‌نویسد در تشییع جنازه او انبوهی از خلق که شمار آنان را جز خدا کسی نمی‌دانست حضور یافتند و چندین ماه شب و روز بر آرامگاهش نماز می‌گذاردند گروه بسیاری از ارباب ادب و دیانت اشعاری در رثای او سرودند