گروهی از باستان شناسان از قرن هجدهم به لایه نگاری توجه داشتند اما نظریات مربوط به لایه نگاری از اواخر قرن نوزدهم در باستان شناسی متداول شد نظریه ی لایه نگاری را اولین بار هوتون در سال 1785 در زمین شناسی برای تاریخگذاری لایه های خاک و سنگ ابداع کرد در سال 1830 چارلز لایل در کتاب خود اصول زمین شناسی با قاطعیت به پشتیبانی از این نظریه پرداخت باستان شناسان بعدها آن را از زمین شناسی اقتباس کرده و به کار گرفتند پس لایه نگاری از دیگر رشته ها در باستان شناسی وارد شده است با باب شدن لایه نگاری باستان شناسان دریافتند که با توجه به ارتباط لایه ها می توان به تسلسل نسبی آثار باستان شناختی دست یافت دهه ی 1970 زمان رشد گسترده ی مطالعات لایه نگاری در باستان شناسی بود از جمله هرست و کارور به جای اصطلاحاتی چون چاله دیرک گودال و دیوار که بار تفسیری دارد از واحدهای لایه بندی برای نامیدن یافته های خود استفاده کردند کارور هم چنین پیشنهاد کرد واحد لایه نگاری را می توان بافت خواند این اثر لایه های زمین در دوران مختلف پادشاهی را نمایان می کند در واقع اثر مورد نظرمربوط به گورستان خطایی می باشد که انسان های اولی ثانویه و را در داخل خمره های تدفین دفن می کردند