لعاب پاشیده این لعاب در قرن چهارم هجری در بیشتر شهرهای خراسان امروز خراسان بزرگ آن زمان متداول می شود مرکز اولیه آن چنین بوده و در دوره عباسیان به لحاظ ارتباطات تجاری و سیاسی نمونه هایی از آن به سرزمینهای اسلامی صادر شد در پایان قرن چهارم با ترکیب پودر شیشه و گلهای اکسیدی رنگهای متنوع لعاب تجربه می شود که در ابتدا به صورت پاشیده بر بدنه داخل شرف به قصد تزئین و دستیابی به تلالؤ رنگهای لعاب نقش می بندد و بعدها به مرحله تکامل می رسد در لعاب پاشیده دو شیوه مرسوم بوده است نخست آنکه سفالها را با لعاب گلی می پوشاندند سپس با لعاب سرب و رنگهایی که از ترکیب اکسید فلزات تهیه می گردد به صورت لکه یا گاهی نقطه چین روی ظرف را می پوشاندند در رنگهای پاشیده شده در ظروف ساخت چین اغلب سه رنگ سبز آبی و زرد کهربایی به کار رفته ولی در ظروف لعاب پاشیده ساخت ایران از رنگ ارغوانی استفاده شده است روش دیگر سفالینه با نقش کنده و لعاب پاشیده بود که از ابتکارات سفالگران ایرانی است