در ایران روزگار قدیم گرایش به خرافات و بهره گیری از طلسمات و تعویذ ها گسترده و عمومی بود با این حال بیش تر و یا اساساً عملی زنانه تعریف می شد این نگرش ریشه ها و پایه ها و در ادامه آثار و پیامدهایی داشت و مقالة حاضر در صدد است پایه ها و پیامدها را بررسی و درباره چرایی و چگونگی به وجود آمدن این تعاریف پرسش کند می توان ادعا کرد اساس مرتبط کردن زنان با پدیده خرافاتْ چیرگی فکر و فرهنگی مردسالار بود که زن را ذاتاَ ناقص و ضعیف تلقی می کرد پیامد این تفکر نیز زن هراسی بود که به محرومیت زنان از بدیهی ترین حقوق اجتماعی و مدنی شان همچون محرومیت از حق رأی در قانون انتخابات مجلس مشروطه انجامید از اواسط دوران قاجار پاره ای از نواندیشان و نوگرایان ایرانی به ارتباط معنادار میان عقب ماندگی عمومی جامعه و عقب ماندگی زن ایرانی پی بردند و تلاش کردند با نشان دادن ریشه های اجتماعی و تاریخی مشکلات جامعه از جمله مسائل و مشکلات زنان رویکرد و نگاه ذات باورانه سنتی را به چالش بکشند و راه را بر اندیشة اصلاح و ترقی بگشایند