در وسط صحن اصلی جای حوض مانندی است که بشکل دایره و بقطر تقریبا چهار متر از سنگ ساخته شده است و کف آن از کف خود صحن حدود سی سانتی‌متر پائین‌تر میباشد. محیط این دایره از دوازده نیم دایره سنگی به قطر نیم متر بوجود آمده و شکل «دالبر» بدان داده شده است. در میان این قسمت چاه آبی است که سابقا با منجنیق چوبی و دلو مسی از آن آب میکشیدند.کسانی که مذهب مردم اینحدود را در قرون پیشین شافعی می دانند، این دالبرها را جائی برای شستن پا هنگام وضو گرفتن می پندارند زیرا اهل تسنن، برخلاف شیعه مذهبان، هنگام گرفتن وضو، بجای مسح پاها، آنها را می شویند. ولی برخی‌ها دوازده بخش بودن نیم دایره‌های اطراف را دلیلی بر اثنی‌عشری (دوازده امامی) بودن سازندگان آنها تصور می کنند و این نظر بیشتر از آن جهت قابل قبول است که این صحن در عهد شاه طهماسب اول ساخته شده و در آن زمان مذهب رسمی ایرانیان تشیع بوده است.