گنبدهایی که در مجموعه شیخ صفی الدین اردبیلی مشاهده میکنید همگی دارای دو پوش هستند تا از گزند سرما و برف مصون بمانند، دو پوش بودن گنبد موجب می شود در گنبد داخلی ابعاد انسانی فضای گنبد خانه رعايت شود (ارتفاع بسيار زياد ممکن است مناسب نباشد) و گنبد بيرونی بتواند به اندازه دلخواه ارتفاع گرفته و تبديل به يک عنصر شاخص بيرونی شود.در صورت یک پوش بودن، انبساط و انقباض گنبد در مقابل شرايط محيطی که از آن به نفس کشيدن گنبد تعبير می شود موجب به وجود آمدن ترکهايی در آن و مخدوش شدن تزيينات زير فضای گنبد می شود. دو پوش بودن گنبد از خراب شدن اين تزيينات نيز جلوگيری می کند.يکی از فلسفه های مهم معماری ايرانی مرمت پذير بودن اجزا آن است. دو پوش بودن گنبد موجب می شود دسترسی به تزيينات فضای زير گنبدخانه و نقشبندی روی گنبد بيرونی بسيار راحتتر و بهتر انجام گيرد. دوجداره بودن گنبد و نقش آن به عنوان يک عايق نيز جالب توجه است.در عصر صفوي بر اثر نفوذ معماري شرق ايران، رسم ساختن گنبدهاي مضاعف با گريـو بلنـد در ايـران عموميـت يافـت. اولين نمونه از ساخت اين نوع گنبـدها در زمـان تيمـور بـوده اسـت. گنبد جنت سرا که به دستور همسر شاه اسماییل ساخته شده است در زمان قاجار فرو میریزد و در آن زمان سقفی مسطح را بر روی ستون هایی پایه گذاری میکنند که هم اکنون پایه ها و بقایای آن را در جنت سرا می-توانید مشاهده کنید، در زمان پهلوی گنبد اول ساخته شده و حدود سال 74 در جمهوری اسلامی گنبد دوم نیز ساخته شده.علاوه بر این، گنبدی با سه پوش هم در این بنا مشاهده میکنید که متعلق به مزار شاه اسماییل صفوی می باشد.