در بقعه شیخ صفی الدین اردبیلی دو مدل کاغذ دیواری وجود دارد اول آثاری که بر سطح دیوارها وجود دارد و آثاری که در قسمت سقف بنا وجود دارد. در بخش های مختلف این بنا پوشش¬های دیوار وسقف قابل مشاهده است. استفاده از کاغذ دیواری در بناهای تاریخی امری متداول نیست. یکی از شیوه‌های بدیع هنری در مجموعه جهانی شیخ صفی الدین اردبیلی، نصب نقاشی بر روی کرباس است که مشابه آن در بناهای تاریخی کشور و حتی جهان به ندرت مشاهده می‌شود. به این نوع پوشش بومپارچه گفته می¬شود که در ایران تنها بنایی که سطوح داخلی آن کامل با دیوارنگارۀ بومپارچه پوشیده شده است، بقعه شیخ صفی الدین اردبیلیست. شیوه کاغذ دیواری صفویان در بقعه شیخ صفی‌الدین اردبیلی؛ یادگار 400 ساله هنرمندان ایرانی پابرجاست. اوج اجرای شیوۀ دیوارنگارۀ بومپارچه مربوط به دورۀ صفوی است.دیوارهای اتاق مقبره شیخ صفی اردبیلی تا محل انتقال دیوار به گنبد، گچ کاری شده و بر روی گچ کاریها، پرده های نقاشی میخکوب شده است. همچنین کتیبه خط ثلث زیر گنبد بعد از اجرا بر سطح کاغذ، بر روی پارچه چسبانده شده و سپس رنگ آمیزی و در خاتمه بر سطح دیوار تثبیت شده است. آثار بقعه شیخ صفی اردبیلی با تکنیک آبرنگ اجرا شده که موضوع نقاشی، نقوش ختایی و اسلیمی است. در حقیقت تاریخچه کاغذ دیواری از چین باستان آغاز می‌شود. برای این ادعا می‌توان 2 دلیل را مطرح نمود: چینی‌ها مخترع کاغذ بودند و کاغذ برنج را 200 سال پیش از میلاد بر دیوارهای خود می‌چسباندند.از زمان قرون وسطی، طبقه تراز اول جامعه عادت به نصب فرشینه‌های تزئینی بر دیوارهای منازل خود داشتند. این فرشینه‌های تزئینی هم به اتاق رنگ می‌داد و هم به عنوان لایه‌ای عایق میان دیوار سنگی و فضای داخلی عمل می‌کرد و در نتیجه گرمای درون اتاق را حفظ می‌نمود. این فرشینه‌ها بسیار گرانقیمت بودند و تنها افراد فوق‌العاده ثروتمند توانایی تهیه آن‌ها را داشتند. طبقه نیمه مرفه برای روح دادن به اتاقهایشان به کاغذ دیواری روی آوردند.قدیمی‌ترین نمونه به جا مانده از کاغذ دیواری انگلستان به سال 1509 برمیگردد. ورود این محصول به ایران به دوران حکومت ناصرالدین شاه قاجار بازمی‌گردد. وی که علاقه‌ای خاص به شیوه‌های معماری و هنر مغرب زمین داشت، در زمان نوسازی کاخ گلستان با پوشاندن دیوارهای آن کاخ توسط کاغذ دیواری‌های وارداتی از زمره نخستین افرادی شد که باب ورود این محصول به ایران را گشودند.