در یکی از دیوارهای بلند سمت غربی این حیاط دری به مسافرخانه قدیمی بقعه باز میشده است که امروز آن مسافرخانه از بین رفته و عرصه آن بملکیت اشخاص درآمده مبدل بخانههای شخصی گشته است.این مسافرخانه در زمان آبادی خود مخصوص زائران بقعه و مسافرانی بود که از نقاط دیگر برای زیارت بدین شهر می آمدند. زیارت تربت شیخ صفی الدین در عهد سلاطین صفوی بین ایرانیان معمول بود و بقول تاورنیه «خلق ایران به جهت اعتقاد مذهبی، یا به سبب تملق به خانواده صفویه، از بلاد بعیده بزیارت مقبره شیخ صفی الدین» می آمدند.در ایام حیات شیخ نیز زائرانی از نقاط مختلف ایران به اردبیل وارد می شدند و مؤلف سلسلة النسب صفویه از قول مولانا شمس الدین برنیقی می نویسد که او میگفت «طالبان و مشتاقان حضرت شیخ را که بقصد زیارت می آمدند شمردم از راه مراغه و تبریز در سه ماه سیزده هزار نفر گردید. از باقی اطراف بر این قیاس».و در کتاب زندگانی شاه عباس اول نیز آمده است که شاه اسماعیل نامهای به «بایزید دوم» پادشاه عثمانی نوشته از او خواست که مأموران خود را از اینکه مانع مسافرت زائران بقعه شیخ صفی الدین میگردند باز دارد.مسافری که در آن مسافرخانه منزل میکرد سه شبانهروز با دریافت غذای خود و علیق مرکوبش مورد پذیرائی قرار میگرفت بدون آنکه هیچگونه سوالی از او بعمل آید. بعد از سه روز نماینده متولی از او مبداء و مقصد مسافرتش را می پرسید و چنانچه حاجتی داشت در برآورده شدن آن همراهی مینمود.زائران بقعه در ایامی که در این شهر بودند غالبا از غذای آستانه استفاده می کردند.