ماندلسو نامی هم که در زمان سلطنت شاه صفی، نوه و جانشین شاه عباس اول، بایران آمده از اردبیل دیدن کرده است و در سفرنامه خود، که در سال 1679 میلادی در پاریس چاپ شده، نوشته است «ایرانیان آرامگاه شیخ صفی را مزار میخوانند. کلبعلی خان حاکم شهر به ما اجازه داد که روز دیگر آنجا را ببینیم ولی مخصوصا گوشزد کرد که چون فردا میخواهید مزار شیخ را زیارت کنید ناچار باید شراب ننوشید و شام را هم میهمان مطبخ شیخ باشید.این نویسنده که همراه سفرای هولشتاین از بقعه شیخ صفی الدین دیدن کرده مطالبی درباره ورود به بقعه نوشته اضافه می‌کند «چون خواستیم از در بزرگ آرامگاه داخل شویم اسلحه ما را نیز گرفتند زیرا هیچکس نمی‌تواند با اسلحه به آنجا داخل شود و اگر یکی از ایرانیان حتی با کاردی به آنجا رود خونش هدر خواهد بود. آستانه در آرامگاه مثل همه درهائی که گذشتیم از مرمر سفید بود، به ما گفتند که پا روی آن نگذاریم زیرا که بوسه‌گاه هزاران فرد ایران است و شایسته نیست که پای ما آنجا گذاشته شود. از آنجا به حیاط دیگری داخل شدیم که با سنگ مرمر فرش شده بود و در اطراف آن طاقنما و دکانهائی ساخته بودند. در این حیاط سقاخانه زیبائی نیز دیده می شود که از شیر آن آب فرو میریخت و این آب را از محلی دور دست، برای مصرف ساکنان آرامگاه بدانجا آورده بودند.این محل را چله خانه مینامیدند زیرا شیخ صفی سالی چهل روز در آنجا روزه میگرفت و فقط روزی یک بادام با کمی آب میخورد.وقتی که خواستیم به محوطه مزار که سراسر باقالی مفروش بود داخل شویم گفتند که باید کفشها را از پای درآوریم. سفیران سخت بدینکار حاضر نبودند ولی ایرانیان برای اینکه ثابت کنند که با چنین عملی از احترام ما کاسته نخواهد شد گوشزد کردند که شاه عباس بزرگ هروقت بزیارت مزار شیخ میرفت از نیم فرسنگی شهر کفشهای خود را از پا بدر میکرد و باقی راه را برهنه پا می‌پیمود.ماندلسلو آنگاه بخیرات بقعه اشاره کرده نوشته است که در آشپزخانه شیخ روزی بیش از سه هزار نفر را صبح و ظهر و شب با آش و پلو و گوشت غذا میدادند و قابل توجه آنکه بقول وی خرج غذای صبح و ناهار آن عده بالغ بر سه تومان میشد که از محل موقوفات بقعه پرداخت میگردید ولی خرج غذای شام را شاه از موقوفات دیگری که خود تعیین کرده بود میپرداخت. در ساعت تقسیم خوراک فقیران را با صدای طبلی، که میگفتند شیخ صدر الدین از مدینه آورده است، خبر میکردند. در مطبخ دیگی بود معروف به دیگ فرقانی که آنرا مردی عرب در سال 912 هجری از مکه آورده و وقف آشپزخانه شیخ صفی الدین کرده بود.این دیگ بگفته جلال الدین محمد یزدی، منجم مخصوص شاه عباس، در زمان شاه طهماسب اول معجزه‌ای کرد که مایه اعتقاد صوفیان شد.