میرزا محمدتقی متخلص به بهار 12 ربیع‌الاول 1304 هجری قمری برابر با 18 آذر 1265 هجری شمسی درمشهد زاده شد بهار در چهارسالگی به مکتب رفت و در شش سالگی فارسی و قرآن را به خوبی می‌خواند وی ادبیات فارسی را نخست نزد پدرش آموخت و از هفت سالگی آغاز به سرودن شعر کرد درسن چهارده سالگی به اتفاق پدرش در مجامع آزادی خواهان حاضر می شد و به واسطه انس و الفتی که با افکار جدید پیدا کرده بود به مشروطه و آزادی دل بست و دو سال پس از مرگ پدرش در سال 1324 هجری قمری به جمع مشروطه خواهان خراسان پیوست پدرش میرزا محمدکاظم صبوری ملک‌الشعرای آستان قدس رضوی در زمان ناصرالدین شاه بود مقامی که پس از درگذشت پدر به فرمان مظفرالدین شاه به بهار رسید خاندان پدری بهارخود را از نسل میرزا احمد کاشانی قصیده سرای سرشناس عهد فتحعلی شاه می‌دانند اولین آثار ادبی سیاسی بهاردر روزنامه خراسان بدون امضاء به چاپ می‌رسید که مشهورترین آن‌ها مستزادی خطاب به محمدعلی شاه است بهار با دیگر شاعران روشنفکر عصر مشروطه به خصوص میرزاده عشقی دوستی و روابط صمیمانه و نزدیکی داشت و درسال 1303 در دوره نخست‌وزیری رضاخان به همراه عشقی و با همکاری او مثنوی معروف جمهوری نامه را در مخالفت با جمهوری رضاخانی سرود بهار در 1328 روزنامه نوبهار را که ناشر افکار حزب دموکرات بود منتشر ساخت و به عضویت کمیته ایالتی این حزب درآمد این روزنامه پس از چندی به دلیل انتقاد های سیاسی بهار تعطیل شد او بلافاصله روزنامه تازه‌بهار را تأسیس کرد این روزنامه در محرم 1330 به امر وثوق الدوله وزیر خارجه تعطیل و بهار نیز دستگیر و به تهران تبعید شد بهار در سال 1332 هجری قمری به نمایندگی مجلس سوم شورای ملی انتخاب شد یک سال بعد دوره سوم نوبهار را در تهران منتشر کرد و در 1334 هجری قمری انجمن ادبی دانشکده و نیز مجله دانشکده را بنیان گذاشت که به اعتقاد او مکتب تازه‌ای در نظم و نثر پدیدآورد در 1308 به اتهام مخالفت‌های پنهان با رضاشاه برای چند ماه به زندان افتاد و سپس در سال 1312 برای یکسال به اصفهان تبعید شد در بهمن 1324 در کابینه قوام، وزیر فرهنگ شد اما وزارت او چند ماهی بیش طول نکشید و استعفاء داد در 1326 به عنوان نماینده تهران در مجلس پانزدهم انتخاب شد و ریاست فراکسیون حزب دموکرات را به عهده گرفت بهار در روز دوم اردیبهشت 1330 در خانه مسکونی خود در تهران زندگی را بدرود گفت و در شمیران در آرامگاه ظهیرالدوله به خاک سپرده شد آثار منثور و منظوم بهار متنوع است و انواع شعر سنتی و اشعار به زبان محلی تصنیف و ترانه مقاله‌ها و سخنرانی‌های سیاسی و انتقادی رساله‌های تحقیقی نمایشنامه اخوانیات و مکتوبات تصحیح انتقادی متون ترجمه‌های متون پهلوی سبک‌شناسی نظم و نثر دستورزبان تاریخ احزاب مقدمه بر کتاب‌ها و حواشی بر متون به خصوص شاهنامه فردوسی را دربرمی‌گیرد اما مهم‌ترین اثر بهاردیوان اشعار اوست از تصنیفها و ترانه‌های سروده بهار بهار دلکش باد صبا بر گل گذر کن ای شهنشه ای شکسته‌دل ای کبوتر گر رقیب آید ایران هنگام کار پرده ز رخ برافکن سرود پهلوی عروس گل به اصفهان رو ومرغ سحر را می‌توان نام برد