آینهکاری یکی از شاخههای هنرهای تزیینی ایران است که از ابتکارهای ویژه هنرمندان ایرانی به شمار میآید و در دوره ساسانیان رایج بوده است آینهکاری نوعی تزیین داخلی ساختمان با چسباندن قطعههای کوچک آینه به شکلهای هندسی و گل و بوتههای مختلف است در هنر آینهکاری هنرمند آینهکاربا استفاده از شیشه و برش آن به اشکال متنوع فضایی درخشان و زیبا در بناها میآفریند که از بازتاب نور در قطعات بیشمار آینه درخشش و زیبایی در تزیینات بناها ایجاد میشود و پوششی بسیار مناسب و زیبا برای تزیین بنا از نظر استحکام و دوام است در سده 10هجری قمری آینه از اروپا به ویژه از ونیز به ایران وارد میشد و بخشی از این آینهها هنگام جابجایی در راه میشکست هنرمندان ایرانی برای بهرهگیری از قطعات شکسته راهی ابتکاری یافتند و از آن ها برای آینهکاری استفاده کردند و آینهکاری ظاهراً با کاربرد آنها آغاز شد مصالح و مواد مورد استفاده در هنر آینه کاری عبارتند از آینه چسب یا بُنکس که در اصطلاح چسب چوب را گویند سریش و گچ نرم ابزارهایی که در هنر آینه کاری استفاده میشوندعبارتند از قلم طراحی خط کش چوبی برای خط اندازی روی شیشه میز زیر دست الماس آینه بر و تنها ابزاری که در نصب آن به کار برده میشود کاردک است از آیینه کاری های بجا مانده قدیمی می توان بنای دیوانخانه شاه طهماسب صفوی در قزوین را نام برد آب و آینه در فرهنگ ایرانیان نماد پاکی و روشنایی راستگویی و صفا بودهاند و به احتمال زیاد کاربرد آن در معماری نیز همین معنا را دارد شیوه اجرای کار در آینهکاری این گونهاست که نخست طرح مورد نظر توسط طراح معمار یا شخص آینه کار آماده میشود سپس کاغذ طراحی شده را سوزنی میکنند و برسطح کار میگذارند و روی آن گرده زنی میکنند پس از آن از روی طرحی که به وسیله گرده بر دیوار منتقل شده هنر آینه کاری را به وسیله چسباندن قطعات آینه روی دیوار با گچ و سریش به انجام میرسانند