قاضی سعید قمی سال 1049 هجری قمری در شهر قم چشم به جهان گشود در نوجوانى علم طب را نزد پدرش فرا گرفت و در جوانى به اصفهان مهاجرت نمود برادر بزرگتر وى یعنى میرزا محمدحسین صاحب تفسیر بزرگی به زبان فارسى و از اطباى دربار شاه عباس دوم صفوى بود محمد سعید نیز در سن 28 سالگى به عنوان یکى از طبیبان مخصوص دربار برگزیده شد پس از آن بود که وى به قاضى سعید معروف شد لیکن شاه سلیمان صفوى پس از جلوس بر او غضبناک شده و وى را در قلعۀ الموت حبس نمود اما بعدها مورد عفو قرار گرفت و به قم بازگشت و تا سال 1089 هجری قمری به عبادت و تدریس و نگارش مشغول بود در این سال دوباره به اصفهان رفت و از طرف شاه سلیمان به منصب قضاوت و شیخ الاسلامى قم برگزیده شد از قاضى سعید آثار فراوانى به جا مانده است شاگردان قابل‌توجهى براى قاضى سعید ذکر نکرده‌اند ظاهرا باید وى بیشتر به تألیف عنایت کرده باشد تا به تدریس اکثر آثار وى در شرح احادیث است همچنین همۀ آثار وى به استثناى کلید بهشت و اسرار الصنایع به زبان عربى نگاشته شده است وی به فارسى و عربى شعر مى‌سروده و آثارش آکنده از آیات و روایات و کلمات عرفا حکما متکلمان مفسران و محدثان است به دست آوردن ترتیب زمانى آثار قاضى سعید کمى دشوار است چرا که ظاهرا جمعى از این آثار را در عرض هم مى‌نگاشته است روح حاکم بر آثار او عرفانى و صوفى‌منشانه است هرچند قالبى که براى تألیف انتخاب کرده غالبا قالب فلسفى است به نظر هانرى کوربَن قاضى سعید از برجسته‌ترین نمایندگان عرفانى شیعى امامى است او شیعى اشراقى بود و همۀ آثار او مى‌بایستى مدّتها پیش از این منتشر مى‌شد آثار قاضى سعید را از حیث انتشار به چهار قسم مى‌توان تقسیم کرد آثارى که به صورت حروفى منتشر شده است آنچه که با چاپ سنگى طبع شده آثارمخطوط آثار مفقود و نامشخّص وی در سال 1103 هجری قمری در قم از دنیا رفت