حصيربافی از جمله صنايع دستي بومي و اصيل استان گيلان است که از گذشته‌هاي دور تاکنون در نقاط مختلف اين منطقه رواج داشته است زنان بندرانزلي غازيان و آب‌کنار در بافت حصير شهرت خاصي داشته‌اند روستای فَشتکِه نخستین روستا در حوزه صنایع دستی گیلان است که با توجه به پتانسیل های جوامع روستایی و سوق دهی آنها به سوی افزایش نرخ اشتغال و تولید به ثبت ملی رسیده است حصيرهاي اين مناطق از مرغوبيت خوبي برخوردار می باشد در گذشته اين هنر از چنان مرغوبيتي برخوردار بود که برخي از تجار در غازيان بيش از 100 خانوار حصيرباف داشتند و به توليد و بازرگاني اين رشته مي‌پرداختند از آنجا که الياف طبيعي به مرور زمان تجزيه مي‌گردد نمونه‌هاي قديمي در دست نمي‌باشد اما درکتب و مستندات برجاي مانده به حصيربافي گيلان اشاره شده است به عنوان مثال جي‌گلاک در کتاب سيري در صنايع دستي ايران مي‌نويسد حصيرهاي ساخت شمال طرح‌هايي هندسي دارند که از بافت ني طبيعي يک رنگ پديد مي آيند براي بافت زيرانداز حصيري از گياه سوف به‌عنوان پود و از کنَف به‌عنوان تار استفاده مي‌شود پس از رسیدن نی به قطر و طول مطلوب به وسیله داس از نزدیک‌ترین محل به ریشه قطع و پس از جدا کردن برگ‌هایش در قسمت بالای آن در جهت طولی شکافی با چاقو ایجاد می‌شود سپس به صورت انبوه روی هم قرار گرفته و کوبیده می‌شود تا به صورت نوارهایی با عرض‌های متفاوت در آید در مرحله بافت نوارهای حاصله در کنار یکدیگر قرار گرفته و به صورت سه تا زیر سه تا رو بافته می‌شود اين زيرانداز زيبا و هماهنگ با آب و هواي مرطوب خطه گيلان که با دستگاه چوبي سنتي ساده و ابتدايي بافته مي‌شود نه تنها در کف اتاق‌ها بلکه در کنار ديوارها و حتي در سقف خانه‌ها استفاده مي‌گردد امروزه از نخ پنبه‌اي نيز به عنوان تار استفاده مي‌گردد نقل است که گاه روستاييان بر اين عقيده هستند که حصير بافته را دورتادور خانه به حصار بيروني بنا تکيه داده تا به ديگران نشان دهند که دختران دم بخت آنها اين هنر را به خوبي مي‌دانند و به عنوان يکي از امتيازات خانه‌داري اين صنعت دستي را همراه خود به خانه بخت برده و همين طور به فرزندان خود انتقال مي‌دهند