در فارس برای عقد و عروسی ساعت سعد را انتخاب می کنند و دو نوبت عقد می گیرند یکی عقد خصوصی است که تنها عده ای از نزدیکان عروس و داماد شرکت دارند و معمولاً خطبه عقد در همین مجلس خوانده می شود و دیگری مجلس عقد که همه دوستان و آشنایان دو خانواده در آن شرکت دارند روز عقد خانواده داماد همه چیز را به خانه عروس می برند و تنها از بردن ذغال و تنباکو خودداری می کنند چون معتقدند که تنباکو تلخی به همراه دارد و ذغال سیاهی روز قبل از عروسی حجله می بندند و برنج پاک می کنند این مراسم با شادی و شعف و خواندن و اسونک همراه است برای آوردن عروس عده ای به خانه عروس می روند در این مجلس با شربت و پالوده از سورها پذیرایی می شود رسم است که یاران داماد چیزی را از خانه عروس بردارند که ممکن است لیوان قاشق یا استکان باشد وقتی خواستند عروس را ببرند پدر عروس تا قباله را از یاران داماد نگیرد اجازه بردن عروس را نمی دهد وقت رفتن خواهران داماد زیر بغل عروس را می گیرند و آینه سنگی بزرگی در برابر او گرفته و به طرف خانه داماد حرکت می کنند اهالی محل روی سر آنها گلاب می پاشند نرسیده به خانه داماد داماد به پیشواز عروس می آید و عروس را با خود به خانه می برد در حجله بزرگتر خانواده دست عروس و داماد در دست هم می گذارد باید دست داماد روی دست عروس قرار گیرد تا همیشه بر عروس مسلط باشد در حجله انگشت های کوچک عروس و داماد را با گلاب می شویند و عروس و داماد سکه هایی را که از قبل در دست دارند در ظرفی که زیر دستشان است می اندازند این گلاب را معمولاً پای درخت سبزی می ریزند داماد در حجله هدیه ای به نام روزگشا به عروس می دهد در حجله بر سر عروس و داماد نقل می ریزند صبح روز بعد داماد به دیدن مادرزن می رود و ضمن بوسیدن دست او او را به خانه خود می آورد هدایایی را که برای عروس و داماد می آورند صبح عروسی به همه نشان می دهند در شیراز به این هدایا، گـُل می گویند