مولانا ابوالقاسم بن ابوطالب میرحسینی فِندِرسکی مشهور به میرفندرسکی حدود 1019 942ه خ 1050 970ه ق 1640 1563م حکیم و دانشمند دوره صفوی است نیاکان او از سادات بزرگ استرآباد و از نوادگان موسی کاظم بودند و جد وی به نام میرصدرالدین در روستای جعفرآباد نامتلو از توابع فندرسک استرآباد صاحب زمین بود و پس از تاجگذاری شاه عباس یکم 996 ه ق به دربار او پیوست پدرش میرزابیک نیز در دستگاه شاه عباس خدمت می‌کرده است و مورد احترام بوده است ابوالقاسم مقدمات علوم را در استرآباد فراگرفت ولی بعداً برای تحصیل به قزوین وسپس اصفهان رفت و نزد علامه چلبی بیک تبریزی که از شاگردان افضل‌الدین محمد ترکه اصفهانی بود به تحصیل فلسفه و علوم دیگر پرداخت اما بعداً به خاطر اینکه محیط فکری و علمی آن روزگار با روحیه آزادی‌طلب و تقلیدناپذیر او سازگاری نداشت مانند استادش چلبی‌بیک تبریزی و بسیاری دیگر از اهل علم و ادب و عرفان و هنر عازم هندوستان که دارای محیطی آزاد و به دور از تعصب بود شد میرفندرسکی از معاصران میرداماد و شیخ بهایی و آقا حسین خوانساری و ملاصدرا بوده است و چندین تن از مدرسان حکمت معروف آن دوره مانند ملاصادق اردستانی محمدباقر سبزواری آقاحسین خوانساری میرزا رفیعای نائینی و شیخ رجبعلی تبریزی از شاگردان او بوده‌اند حکایاتی دربارهٔ تیزهوشی بلندمرتبگی و بی پروایی او در پاسخ گفتن به خرده‌گیریهای حاکمان و شاهان نقل کرده‌اند که نشاندهنده دقت نظر نیروی ذهن شجاعت اخلاقی وارستگی و آزادمنشی اوست میرفندرسکی چند رساله کوتاه در حیطه موضوعات علمی و فلسفی مقدار کمی حواشی و توضیحات بر ترجمه جوگ باسشت هندی و برخی اشعار و قطعه‌های منظوم برجای مانده است مهم‌ترین اثر میرفندرسکی رساله فارسی معروف به صناعیه است که به عنوان حقایق الصنایع نیز شهرت دارد