باید دانست که هنوز در بسیاری از نقاط ایران مخصوصاً در جنوب و جنوب غربی و بخش های از غرب کشور برای نامیدن بلندترین شب سال به جای شب یلدا از واژه مرکب شب چله استفاده می شود ایرانیان نزدیک به چند هزار سال است که شب یلدا آخرین شب پاییز را که درازترین و تاریکترین شب در طول سال است تا سپیده دم بیدار میمانند و در کنار یکدیگر خود را سرگرم میدارند تا اندوه غیبت خورشید و تاریکی و سردی روحیهٔ آنانرا تضعیف نکند و با به روشنایی گراییدن آسمان به رختخواب روند در قدیم الایام در برخي نقاط استان ایلام مثل شيروان چرداول ايوان در اين شب رسمي به نام شِلي مِلي وجود داشت كه تا حدود سه دهه پيش برگزار مي شد و طي آن تعدادي از جوانان ونوجوانان پسر در ابتداي شب جمع شده وهر كدام يك چوب دستي برداشته وهمگي به در منازل آبادي مراجعه وافراد جلوتر سردسته ها چند چوب دستي بر درب منزل يا برروي سياه چادر نواخته وسپس يكصدا مي گفتند شِلي مِلي یعنی هرگز نمي روم تا چيزي ندهي عده اي ديگر ويا همگي ادامه مي دادند خال دِقولي نشانه اي روي پايش مي باشد و اين گونه طلب مواد غذايي مي نمودند وصاحب منزل مقداري آرد يا خرما وگاهي پول نقد به انها مي داد و آنها يكصدا مي گفتند أُسا خُويُو چكًوُ شِي خُودا كُورد نًه كُوشِي استاد یعنی خدا خودش با چكشش خداوند پسرت را نكشد و آنگاه مي رفتند واگر صاحب منزل چيزي نمي داد آنگاه همه در اين عبارت مي گفتند كه خداوند پسرت را بكُشد و اگر پسر نداشت مرد خانه را نفرين مي نمودند چه بسا پسر خانواده درميان جمع بودوجرأت مخالفت نداشت سپس چند چوب دستي محكم بر درب خانه يا روي سياه چادر زده وسراغ منزل ديگري مي رفتند و در آخر همه مواد غذايي را بين خود تقسيم و آردها را در دكان محل فروخته و در عوض مواد غذاي خريده وبين خود تقسيم مي نمودند و در اين ميان هيچگاه به درب منزل كسانيكه فقير و بي بضاعت بودند نمي رفتند رسم شلي ملي بدون شك ريشه در تاريخ منطقه دارد ذکر این نکته در مور این رسم الزامی است که این يك روش خاص براي جمع آوري مواد غذايي و اهداء به مكانهاي مقدس و شايد فقرا بوده تا با اهداء مقداري از مال به نوعي قهر طبيعت در زمستان كه برف های سنگين و يخبندان سخت را در پي داشت را به كنترل در آورده و به مهر ورافت تبديل سازند و واسطه ي اين عمل مال بوده است