اگر راه تان به آزادراه خلیج فارس بیفتد تابلویی را در میانه راه کاشان نظنز خواهید دید که نام ابیانه بر رویش نقش بسته است و شما را به خارج از آزادراه راهنمایی می کند با خروج از مسیر به راهی پیچ در پیچ می رسید که در بهار و پاییز چهره ای افسونگر پیدا می کند و شما را به خود خیره می سازد در نهایت جلوه سرخ رنگ روستای ابیانه پدیدار می شود و چشم اندازی زیبا را پیش روی تان قرار می دهد روستایی در 35 کیلومتری شمال غربی نطنز که در دامنه کوه کرکس آرمیده است ارتفاع این روستا از سطح دریا به 2222 متر می رسد و به همین دلیل از آن با عنوان یکی از بلندترین نقاط مسکونی در ایران یاد می شود طول بافت تاریخی این روستا 900 متر و عرض آن حدود 3 متر است در این روستای سرخ رنگ حال و هوای خاصی جریان دارد معماری بومی ابیانه جالب توجه است و بناهای تاریخی آن نیز بسیار متنوع هستند از نظر مذهبی نیز المان های مختلفی در این روستا می بینید بقایای یک آتشکده مسجد جامع و امامزاده ای که از قداست و احترام خاصی در منطقه برخوردار است پوشش مردم روستا نیز از جاذبه های آن به شمار می رود و توجه تازه واردان را به خود جلب می کند هیچ سندی مبنی بر اینکه ابیانه دقیقا در چه زمانی شکل گرفته است وجود ندارد بر اساس برخی شواهد قدمت روستا را تا 1500 سال نیز تخمین می زنند و ابیانه را یکی از قدیمی ترین سکونتگاه های حاشیه دشت کویر ایران می دانند آثاری از دوره‌های ساسانی سلجوقی صفوی و قاجار در روستا وجود دارد که می توانند گواهی بر قدمت این روستا باشند گفته می شود شاهان صفوی هنگامی که رهسپار ییلاق نطنز بودند بسیاری از نزدیکان و درباریان آنها ابیانه را برای اقامت ترجیح می دادند وجود آثار تاریخی و فرهنگی و ارزش معنوی آنها باعث شده تا نام ابیانه از تاریخ 30 مرداد 1354 با شماره ثبت 1088 در فهرست آثار ملی ایران قرار گیرد