در میانه های شهر اصفهان و بر روی بستر زاینده رود پل هایی وجود دارند که هر کدام شان قصه ای را از قلب تاریخ روایت می کنند یکی از آنها سی و سه پل است که از دوران صفویه به یادگار مانده و شاهکاری در معماری ایران به شمار می رود بیش از 400 سال است که این پل زیبایی هایش را به نمایش گذاشته و استوار در جای خود ایستاده است از این پل با عنوان طولانی ترین پل زاینده رود یاد می کنند نام این اثر ارزشمند از تاریخ 15 دی 1310 با شماره ثبت 110 در فهرست آثار ملی ایران قرار دارد و به عنوان یکی از پرطرفدارترین جاذبه های ایران از آن یاد می شود معمار سی و سه پل استاد حسین بناء اصفهانی است که پسرشان محمدرضا اصفهانی شاهکاری همچون مسجد شیخ لطف الله را در کارنامه خود دارد بر خلاف اینکه معمولا پل‌ها در قسمت های کم عرض ساخته می شوند وی برای ساخت این پل عریض ترین قسمت رودخانه زاینده رود را انتخاب کرد چرا که این قسمت رودخانه در بستری کم عمق وسیع و آرام ایجاد شده و دارای چشم اندازی تماشایی بود برای ساخت سی و سه پل از سه نوع مصالح عمده استفاده شده است سنگ برای قسمت های زیرین و آجر و ملات ساروج و گچ برای قسمت های فوقانی ساروج از ابتکارات معماران ایرانی در دوران بسیار کهن به شمار می رود که از خاک رس و آهک خاکستر و مواد الیافی لوئی تخم و پرزهای نوعی نی و طی مراحل ویژه ای تهیه می شود بر اساس نظر کارشناسانِ زمین‌شناسی و میراث فرهنگی پایه و فونداسیون این پل به گونه‌ای ساخته شده که رطوبت دوام و استحکام آن را افزایش می دهد و به همین دلیل است که در دراز مدت نیز آب نمی تواند آسیبی به آن بزند