عارف در سال 1259 هجری شمسی در قزوین به دنیا آمد پدرش ملاهادی وکیل بود عارف صرف و نحو عربی و فارسی را در قزوین فراگرفت خط شکسته و نستعلیق را بسیار خوب می‌نوشت موسیقی را نزد میرزاصادق خرازی فراگرفت مدتی به اصرار پدر در پای منبر میرزا حسن واعظ یکی از وعاظ قزوین به نوحه خوانی پرداخت و عمامه می‌بست ولی پس از مرگ پدر عمامه را برداشت و ترک روضه خوانی کرد عارف در سال 1316 هجری قمری به تهران آمد و چون صدای خوشی داشت با شاهزادگان قاجار آشنا شد و مظفرالدین شاه خواست او را در ردیف فراش خلوتها درآورد اما عارف به قزوین بازگشت در سال 1323 در زمان آغاز 23 سالگی عارف زمزمه مشروطیت بلند گشته بود عارف نیز با غزلهای خود به موفقیت مشروطیت کمک کرد سرانجام عارف در روز دوشنبه دوم بهمن 1312 خورشیدی در حالی که 54 سال داشت مرگ زودرس به سراغش آمد او پس از 10 روز بیماری سخت به کمک جیران پرستار پیرش خود را به کنار پنجره کشاند تا آفتاب و آسمان میهنش را عاشقانه ببیند و او پس از دیدن آفتاب این شعر را زمزمه کرد