بزیست فروزان یا ابوعلی یحیی بن ابی‌منصور که پس از مسلمان شدن بدین نام مشهور شد اخترشناس بزرگ ایرانی است او در اصل از اهالی طبرستان بود که به بغداد مهاجرت کرد و در خدمت فضل بن سهل که از وزیران نامدار ایرانی بود درآمد از این رو دوره زندگانی وی به اواخر سده دوم و اوایل سده سوم بازمی‌گردد پس از کشته شدن فضل او منجم دربار مامون شد وی در رصدی که در سال 215 هجری قمری گروهی از اخترشناسان به دستور مامون انجام دادند شرکت داشت و بزرگ منجمان به شمار می‌آمد گروهی از ریاضیدانان برجسته از جمله محمد بن موسی خوارزمی بر این کار نظارت داشتند ابی منصور سرپرست گروه‌هایی نجومی بود که با رصد محیط زمین را یافتند تنها اثر نجومی وی زیج ممتحن است او نیز مانند بسیاری از همکاران خود نتایج حاصل از رصدهای خود به همراه عده‌ای از منجمان را در زیجی در رصدخانه شماسیه بغداد گرد آورد که نسخه‌ای از آن در دست است پژوهش‌هایی که در باره این زیج به عمل آمده است نشان می‌دهد که ابی‌منصور در محاسبه ماه‌گرفتگی و خورشیدگرفتگی از روشی تقریبی استفاده کرده است که آثار بطلمیوس در آن دیده نمی‌شود در 829 الی 830 در بغداد به رصدهای نجومی پرداخت و کتاب‌های متعددی در نجوم نوشت و زیجی موسوم به زیج ممتحن مامونی تألیف کرد او در حدود 831 میلادی درگذشت و در حلب سوریه به خاک سپرده شد هارون بن علی نوه یحیی که در 900 یا 901 در بغداد در گذشت هم زیجی پرداخت که بسیار متداول شد و ابزارهای نجومی ساخت