سکه های شاه سلطان حسین از جنس طلا، تقره و مس بوده است. سکه طلا را اشرفی، یک عباسی. سکه نقره را نیم شاهی، یک شاهی، پنج شاهی، پانزده شاهی، سی شاهی، محمدی، عباسی، دو و نیم عباسی، پنج عباسی، بیستی، لاری و سکه مسی را غازی میگفتند. شاه سلطان حسین همانند جدش شاه عباس اول گاهی خود را کلب یا بنده حضرت علی ع نامیده. در این دوران بازگشتی به شعار های اولیه دوران صفوی که بر روی سکه نقش شده، می گردد. در یک طرف انم دوازده امام و شعار شیعه. در طرف دیگر عبارات زیر نوشته شده است. 1 گشت صاحب سکه از توفیق رب المشرقین در جهان کلب امیرالمومنین سلطان حسین. 2 زد از توفیق حق بچهره زر، سکه سلطان حسین دین پرور. 3 بنده شاه ولایت حسین. 4 کلب آستان علی حسین. 5 السلطان بن السلطان و الخاقان بن الخاقان بنده شاه ولایت حسین خلدالله ملکه. 6 السلطان العادل الکامل الهادی الوالی ابوالمظفر السلطان ابن السلطان شاه سلطان حسین بهادر خان الصوی خلدالله ملکه و سلطانه. در زمان شاه سلطان حسین سکه نقره لاری در جنوب ایرن جریان داشت. همچنین در این زمان سکه های نقره ضرب حویزه دارای ارزش فلزی کمتر از ارزش رسمی بود. پس از شکست شاه سلطان حسین از محمود افغان نقش سکه ای در بایگانی وزارت امور خارجه فرانسه و ایران دیده شده است. بدین مضمون که سکه شاه حسین نابود شد، شاه ایران عاقبت محمود شود.