دیری نپایید که سفالگر ایران با تکیه بر هوش و ذکاوت خویش و الهام از اشیاء و طرح های موجود در تمدن پیرامونش سفال های ظریف و منقوشی را به وجود آورد اینگونه بود که سفال به دلیل شکل پذیری آسان تغییر رنگ در اثر روش پخت و نقاشی روی دیواره آن وسیع ترین امکانات را برای خلق آثار فراهم کرد بدیهی است که برای مدت طولانی ازحدود هزاره ششم تا هزاره سوم قبل از میلاد شکل سازی و نقاشی روی سفال یکی از فعالیت های اصلی هنری مردم دهکده های ایران بوده است حتی پس از هزاره سوم پیش از میلاد تولید سفال منقوش برای قرنها در دهکده های پاره ای از مناطق ایران ادامه داشت اولین نمونه های سفالینه منقوش ایران از تپه گوران حدود 6900 ق م بدست آمده است که شامل سفالیته های نخودی به شکل کاسه و آبخوری قرمز اخرایی زائل شونده و نقش مایه های بافت سبدی و با خطوط باز شبکه های تور بافت تزئین و نقاشی شده اند که این سفالینه های منقوش مشخصه دوره نوسنگی زاگرس هستند نقوش این ظروف شامل نقوش زیگزاک زاویه دارهمراه مثلث ها و مربع های کوچکی است که روی زمینه نخودی رنگ نقاشی شده است نقوش جمع کلمه نقش می باشد که به معانی اولا صورت تصویر رسم ترسیم شبیه صورت و شکل نشان و ثانیا اثر رد نگار پیکر خلقت و در جای دیگر اثر و نشانی که از کسی یا چیزی باقی بماند آمده است منظور نگارنده از کلمه نقوش در این بحث طرحی است که توسط قلم مو یا شی دیگری روی دیواره ظروف سفالی پیش از تاریخ رنگ آمیزی شده باشد که اغلب رنگ مورد نظر از اخرااکسید فلزات و مواد معدنی تعیین می شده است استفاده از رنگ سنگ های معدنی به آسانی برای مردم پیش از تاریخ مقدور نشده است تجربه این کار چیزی نبوده است که به ذهن آنها راه یابد جز اینکه باور کنیم تصادف آنها را با این رنگ آشنا کرد و موجب برخورداری آنها از این شیوه تزئین سفال شده است با کشف این رنگ سلیقه مردم قبل از تاریخ دامنه گرفت و ذوق آنها در راه طرح ریزی و ترکیب بندی شکل های ساده وسعت یافت تا مدتها دیواره ظروف سفالی بسان بومهای نقاشی برای ایرانیان هنرمند عمل می کرده است