پیشینة ساخت سفالهایی از این نوع در ایران به دورة پارت برمی گردد که در دورة ساسانی تداوم یافته است مطالعات انجام شده دربارة سفالینه‌های کشف‌شده از ثابت می کند که ساخت سفال های با لعاب یک رنگ در ابتدای دورة اسلامی اهمیت خاصی یافته و از نظر تعدد و تنوع از مقبولیت برخوردار شده است خمیرة سفال ها با لعاب یک رنگ اکثراً نخودی تا نخودی متمایل به زرد و صورتی و قرمز است این نوع ظروف با رنگ هایی چون لاجوردی آبی سبز زرد قهوه ای سفید و بیشتر از همه با لعاب آبی یا فیروزه ای آرایش شده اند به طوکلی گروهی از این سفالینه‌ها فاقد پوشش گلی هستند نقش در این سفالینه ها به صورت کنده افزوده خراشیده شانه ای و نقوش استامپی مستقیماً روی گل سفال اجرا شده و در نهایت سطح سفال با لعاب شفاف که حاوی ترکیبات سرب است پوشش داده شده است شایان ذکر است شکل و کاربری این گونه ظروف عموماً به صورت کاسه قدح بشقاب لیوان پیاله و پیه سوز است