تعزیه یک هنر نمایشی آیینی است که رویداد های مذهبی داستان های تاریخی و حماسی و قصه های عامیانه را بازگو می کند هر اجرا شامل چهار عنصر است شعر موسیقی آواز و حرکت برخی از اجرا ها تا یکصد نقش را شامل می شود نقش های مشتمل بر شخصیت های تاریخی مذهبی سیاسی اجتماعی ماورائ طبیعی واقعی تخیلی و فانتزی هر نمایش تعزیه در موضوع لباس و موسیقی هویت مستقل خود را دارد اجرا ها سرشار از نمادگرایی قرارداد ها کدها و نشانه هایی هستند که برای ایرانیان قابل درک هستند این اجرا ها بر روی صحنه های بدون نور و دکور انجام می گیرند بازیگران تعزیه همیشه مرد هستند نقش زن ها را نیز مردان بازی می کنند بیشتر بازیگران غیر حرفه ای هستند و زندگی خود را از راه های دیگر میگذرانند اما برای کسب اجر معنوی در اجرای تعزیه شرکت می کنند از آنجا که تعزیه نقش برجسته ای در فرهنگ ادبیات و هنر ایرانی ایفا می کند ضرب المثل های روزمره نیز از نماشی های آینی آن استخراج می شوند اجرا های تعزیه به ارتقا و تقویت ارزش های مذهبی و روحانی نوع دوستی و رفاقت کمک می کنند و در حفظ سنت های کهن فرهنگ ملی و اساطیر ملی نقش به سزایی دارند تعزیه در حفظ صنعتگری های مرتبط با خود مانند دوخت لباس خوشنویسی و ساخت وسایل از اهمیت بالایی برخوردار است انعطاف پذیری تعزیه آن را به زبان مشترک جوامع مختلف بدل ساخته است که به ارتقا ارتباط همبستگی و خلاقیت منجر شده است تعزیه از طریق مثال و به صورت شفاهی از استاد به شاگرد انتقال می یابد