شما تا انتهای مسیر از هفت درب اصلی عبور میکنید که نمایانگر تجربه هفت مرتبه عرفانی است . با عبور از درب اول وارد وادی طلب شده اید. در این مرحله آدمی انگیزه یافتن را به شدیدترین وجه پیدا کرده. یعنی شما خواسته اید؛ شما را خواسته اند؛ و سیر و سلوک آغاز شده است. طلب در اصطلاح صوفیان عبور سالک از لذات نفسانی است.درب دوم یعنی در آستانه وادی عشق ایستاده اید ، عشق و محبت ؛ يكی از عـالیترين و مهمترين احـوال عـارف و از مهمترين مبانی و اصول تصوف بشمار میرود و بهای عبور از آن، کنار گذاشتن عقل حسابگر است. چنانچه عطار میگوید: عشق مهم ترین رکن طریقت است .با عبور از درب سوم به وادی معرفت وارد خواهید شد. گذر از درب سوم به معنای عبور از کالبد جسمانی و شناخت بُعد روحانی خویش است.درب چهارم یا همان وادی استغنا عبارت است از «توانگری ، بی نیازی و قــطع علاقه». در این مـرحله سالك چنان به «حـق تعالی» متكی میگـردد كه از هـمه چــيز و هـمه كس جــز خـداوند مهربان، بی نياز می گردد و از مـال، مقام و جــلوه های وسوسه انگيز زندگی به يكباره دل و امیدش را قطع میکند. درب پنجم شما را به وادی توحید وارد میکند؛ زمانیکه عارف به مرحله توحيد ميرسد «چشم دل باز می كند كه جان بيند» در اين حال مشاهده میكند كه در جهان «يكی هست و هيچ نيست جز او» و برهرچه بنگرد فقط جلوه پاک خداوند را می بيند.درب ششم شما را وارد وادی حیرت مینماید. در وادی «حیرت»، بر دل سالک «تامــل، تفـكر، حضور، حـيرت و سرگردانی» وارد میشود و او را متحير می سازد و در طــوفان فكرت و معرفت سرگـردان و غــرق می شود.درب هفتم دربِ وادیِ فقر و فنا است ؛ آخرین مرحله از عرفان که عارف تنها وجود مطلق او را درک میکند و با فنا در خود به مقام بقا در او میرسد. در اين حال خودخواهی وی به همراه همه صفات ناپسند نابود می شود و وجودش زنده می گردد به صفات پسنديده ذات یگــانه و بی نــیاز الهی.