اوله آریوس نقل کرده در باب اینکه شاه عباس اول نیز در اردبیل مدفون است، اگر صحت داشته باشد، از حیث تاریخ سند قابل توجهی خواهد بود. زیرا در عهد ما مقالاتی در مطبوعات درج میشود و ضمن آنها قبر آن پادشاه در کاشان قلمداد میگردد.در قدیم کسانی که در حال حیات پادشاه یا امیر و یا شخصیت با نفوذی، قدرت برابری و مقابله با آنها نداشتند بعد از مرگ آنان درصدد هتک حرمت آنها بر می آمدند و با نبش قبر و توهین بر جسد بیجان به کارهای نامعقولی دست میزدند. معروف است برای آنکه در مورد شاه عباس چنین کاری اتفاق نیفتد و شاهزادگان ناراضی صفوی، که وی در اواخر عمر نسبت به آنها بدرفتاری کرده بود، به چنین اقدامی درباره او دست نزنند، بنا به وصیت آن پادشاه، یا صلاحدید بزرگان و نزدیکان وی، پس از درگذشت او، که شب پنجشنبه 24 جمادی الاول 1038 هجری قمری در اشراف مازندران اتفاق افتاد، سه تابوت فراهم و محرمانه بدن شاه را در یکی از آنها گذاشتند و دو تابوت دیگر را از حیث محتوی و ظاهر با آن یکسان نمودند. آنگاه یکی را به مشهد دومی را به اردبیل و سومی را به پایتخت (اصفهان)، یا به قولی به سمت نجف حمل نمودند. تابوت اول در مشهد و دومی در کنار مقبره شیخ صفی الدین به خاک سپرده شد ولی سومی را که راهی پایتخت، یا نجف اشرف، بود چون در حوالی کاشان، در نتیجه گرمای هوا متعفن گشته بود، در جوار حضرت حبیب بن موسی (ع) دفن کردند و بدین طریق مخالفان و دشمنان را با ابهامی در این باره مواجه ساختند.بدیهی است که این راز برای همیشه پوشیده نمی‌ماند زیرا مخالفان معمولا قبور را در روزها و ماه های اول، که جسد بالنسبه سالم بود، نبش میکردند و کمتر اتفاق میافتاد که بعد از متلاشی شدن آن درصدد چنین کاری برآیند و اگر در تاریخ آغا محمد خان قاجاری پیدا شده که استخوان های کریمخان زند را، بعد از هیجده سال، از زیر خاک درآورده از شیراز به تهران حمل و در زیر تخت سلطنت خود در خاک کرده است این عمل زشت در گذشته روزگار نظایر کمتری داشته است و آن هم بیشتر از آن جهت اتفاق افتاده که در آن زمان از خاندان زندیه فرمانروای مقتدری در ایران نبوده است. حال آنکه جانشینان شاه عباس بعد از وی مدتها سلطنت کرده و نسبت به جد خود حفظ احترام نموده‌اند. این بود که مدفن شاه عباس در همان سال های اول حالت ابهام بخود گرفت ولی به مرور ایام شناخته گردید و نوشته آدام اوله آریوس، که به فاصله کمتر از ده سال بعد از درگذشت این شاه به ایران آمده ماه های متوالی در اردبیل و اصفهان اقامت و با طبقات مختلف مردم و حتی دستگاه سلطنت ایران در تماس بوده است، از این حیت نباید از نظر محققان دور باشد.از نویسندگان دیگر حاج شیخ عباس قمی هم (در منتهی الآمال) به این امر اشاره کرده نوشته است که مزار شاه عباس در جوار شیخ صفی الدین اردبیلی است.دایرة المعارف اسلامی ایران نیز در این باره چنین مینویسد (مقبره‌هائی که در اردبیل و گرد مقبره شیخ صفی الدین میباشد از این قرار است ... و مقبره‌های اسماعیل میرزا و حمزه میرزا و شاه عباس اول).علاوه بر مدارک فوق رفتار و اعتقاد شخصی شاه عباس نسبت به جد خود شیخ صفی الدین نیز ممکن است بر صحت این نظریه قرینه‌ای باشد زیرا او، که در حال حیات، در هرکار سختی که برایش رخ میداد، به منظور مدد گیری از شیخ به اردبیل میرفت و با زیارت مرقد او از وی یاری میخواست بعید نیست وصیتش هم آن باشد که بعد از مرگش جسد او را در کنار جدش بخاک بسپارند.