يکى از صنايع مهم استان خراسان پوستين‌دوزى است در شمال استان سردى هوا موجبات پيدايش و گسترش اين صنعت را فراهم آورده است پوستين‌‌دوزى در ميان عشاير کوچ‌نشين استان از اهميت به‌سزايى برخوردار است قدمت این هنر به زمانی برمی گردد که انسان برای گرم کردن خود به فکر استفاده از پوست حیوانات افتاد و نشانه استفاده از پوست به عنوان لباس در نقاشی های روی دیوار نگاره های قدیمی نیز فراوان یافت می شود طبقات مختلف جامعه با توجه به رتبه و درجه بندی اجتماعی خود از پوست حیوانات استفاده می کردند و به عنوان مثال افراد متمول پوست حیواناتی مانند ببر و پلنگ را بر روی دوش خود می انداختند صنعت پوستین دوزی از گذشته نسل به نسل به مردان و زنان امروزی رسیده و امروزه شهرستان بینالود و شهرهای شاندیز و طرقبه در استان خراسان رضوی به عنوان یکی از اصلی ترین مراکز این هنر شناخته می شود و در سایرنقاط استان این صنعت در سایه بوده و کمرنگ شده یا از میان رفته است در ایران از پوست گوسفند شامل حداقل بیست نوع مختلف و سایر حیوانات حلال گوشت برای دوختن پوستین استفاده می‌شود ولی سایر حیواناتی که پوست آنان به منظور تولید خز بکار می‌رود شامل مینک سگ آبی انواع روباه خرگوش سمور راسو قاقم گربه و سگ هستند بدیهی است که ارزش پوستین دوخته شده از پوست جانوران گوناگون تفاوت چشمگیری دارد منبع سایت بیتوته