مهندس احمد عاشورپور در 18 بهمن 1296 در غازیان بندر انزلی زاده شد تحصیلات مقدماتی خود را در زادگاهش گذراند و چنان‌که خودش در مصاحبه‌ای گفته‌است وزن و قافیه و ریتم در شعر را در همین دوران و با مطالعه اشعار کلاسیک ایرانی، و از جمله دیوان شمس تبریزی آموخته‌است تحصیلات وی در زمینه مهندسی کشاورزی از دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران است در سال 1322 بهابوالحسن صبا معرفی شد و در رادیو تهران به خوانندگی پرداخت در این دوره از همکاری مرتضی محجوبی و حسین تهرانی برخوردار بود سپس وی به دعوت روح‌الله خالقی با انجمن ملی موسیقی همکاری می‌کرد او با رادیو دو دوره بین سالهای 1325 تا 1327 و 1336 تا سال 1338 به همکاری پرداخت شعر چند ترانه او را جهانگیر سرتیپ پور سروده‌است زندگی احمد عاشورپور جلوه‌های گوناگونی دارد و نشانگر مجموعه‌ای از ویژگی‌های بارز و برجسته در شخصیت وی می‌باشد در عرصهٔ هنر عاشورپورآهنگ ساز ترانه‌پرداز و خواننده‌ای با صدای گرم و رسا بود ترانه‌های او را نه تنها مردم گیلان که بسیاری از مردم در سایر نقاط ایران ورد زبان داشتند نخستین بار عاشورپور با توصیه ابوالحسن صبا به رادیو رفت در آن زمان او و معتمد وزیری از اهالی کردستان نخستین کسانی بودند که ترانه‌های محلی را به عرصهٔ رادیو کشاندند در دورانی که ترانه‌های محلی بسیار حقیرتر از خواندن ترانه‌های معمول به نظر می‌آمد او به خواندن ترانه‌های مردمی پرداخت ترانه‌هایی که رنگ و بوی زندگی مردم کوچه و بازار مردم زحمت کش و تهی دستان را داشت در سال 1332 وقتی عاشورپور از فستیوال هنری جوانان در بخارست به ایران بازگشت او را بازداشت کردند او به زندان رفت و به تبعیدگاه خارک فرستاده شد وقتی آزاد شد به هر جایی که برای کار کردن پا می‌گذاشت بی‌درنگ نامه ساواک هم در پی او می‌آمد با این مضمون که به مهندس احمد عاشورپور شغل حساس واگذار نکنید ولی توانایی‌های علمی و مدیریتی مهندس عاشورپور چنان بود که سرانجام راه را می‌گشود و دیگران را به تکریم در مقابل دانش خود وامی‌داشت در یک فقره از تدبیرهای علمی و فنی او جان بیست و هشت هزار دام از خطر مرگ رهایی یافت وقتی در دوران سربازی در برابر سربازان به گونهٔ احمد سیلی زده شد و از پرسیده شد که تو برای چه کسی می‌خوانی عاشورپور از وی روی برگرداند و رو به سربازان گفت من برای شما می‌خوانم و خواند آی لیلی جان لیلی می جان جانان لیلی و به گفتهٔ شاهدان همهٔ سربازان با اوهم صدا شدند موسیقی عاشورپور بازآفرینی خلاق و هنرمندانهٔ موسیقی فولکور و مردمی بود امید عنصر شاخص ترانه‌های عاشورپور بود زیرا برای مردمی می خواند که در پهنهٔ شالیزارها به جنگ زالوها می‌روند تا زندگی را پیدا کنند و موسیقی امید بخش می‌خواهند موسیقی که طوفان دریا را به عرصهٔ کلام بکشاند همانطور که در قسمتی از یکی از ترانه‌هایش گفته زیباتر از جهان امید ای دوست جهانی نیست از وی به‌عنوان پدر موسیقی محلی فولکلور گیلان یاد می‌شود عاشورپور عاشق مردم بود و بارها گفته بود که تنها آرزویم خوشبختی همهٔ مردم جهان به‌ویژه مردم ایران است این سخن او تنها شعار نبود بلکه او با هنر خود این عشق را به اثبات رسانید برخی از آثار مشهور او آی لیلی جینگه جینگه جان دریا طوفان کوراشیم پاچه لیلی گل بیاره و هستند که امروزه توسط هنرمندان دیگر نیز بازخوانی شده اند استاد عاشورپور در 22 دی 1386 در تهران درگذشت