خواجه نظام‌الدین عبیدالله زاکانی معروف به عبید زاکانی شاعر نویسنده و طنزپرداز فارسی‌زبان قرن هشتم هجری است وی در یکی از توابع قزوین چشم به جهان گشود علت مشهور بودن او به زاکانی نسبت داشتن او به خاندان زاکان است که این خاندان تیره‌ای از عرب بنی خفاجه بودند که بعد از مهاجرت به ایران به نزدیکی رزن از توابع همدان رفتند و در آن ناحیه اقامت گزیدند وی در قزوین به دانش اندوزی پرداخت و در این شهر پرورش یافته و تا پایان عمر را در این شهر ماند صرفنظر از این‌که عبید شاعر بوده‌است همگان نام او را با طنز و هزل عجین و اغلب عامه او را به لطایفش می‌شناسند در این میان منظومه موش و گربه شهرت بسیار داشته و ریش نامه و صد پند از همه لطیف تر هستند مانند بسیاری از طنزپردازان متقدم مانند سعدی شیرازی طنز و هزل به یکسان در لطایف او راه یافته‌است دیوان لطایف او شامل بخش‌های زیر است ساله اخلاق الاشراف ریش نامه صد پند ترجیع بند تضمینات و قطعات رباعیات رساله دلگشا تعریفات ملا دو پیاز منظومه موش و گربه منظومه سنگ تراش رساله تعریفات