کاشی هفت‌رنگ نوعی کاشی است که اکثرأ در مساجد عبادت گاه‌ها و مقبره‌ها همچنان منازل شخصی بکار می‌رود که از شهرت بسیار خوبی برخوردار است این نوع کاشی از کاشی‌های خشت یعنی چهار گوش نشأت گرفته و معمولاً از قطعاتی به ابعاد 1515 و2020 و برای مناره و برای گنبد هفت و نیم در پانزده یا ده در بیست سانتیمتر به رنگ سفید تهیه شده در کنار هم چیده شده و با طرح یا خط تهیه شده روی کاغذ سمبه شده با گرده زغال بر روی کاشی کپی می‌شود و به وسیله اکسید منگن قلم‌گیری می‌شود و بعد با رنگ‌های مختلف امّا حرارت پایین‌تر از رنگ اول کاشی رنگ آمیزی می‌گردد و دوباره به کوره رفته وآماده نصب می‌شود هفت رنگ متداول و رایج در ساخت این نوع کاشی عبارتند از سیاه سفید لاجوردی فیروزه‌ای قرمز زرد و حنایی که در آبدات تاریخی و اماکن متبرکه از این نوع کاشی‌ها زیاد استفاده شده‌است کاشی از لحاظ تاریخی پنجمین شیوه اساسی و بنیادی در تزئینات ساختمان‌های آبده یی و ساختمان‌های عادی می‌باشد استفاده از کاشی به نحوی که روی دیوار را کاملاً بپوشاند اولین بار در قرن 13 و در قونیه به کار رفته‌است کاشی کاری به صورت هنر تزئینی در کشورهای اسلامی به اوج شکوفایی خود رسید و یکی از ویژگی‌های برجسته معماری اسلامی به‌شمار می‌رود کاشی‌های که برای تزئین عمارات به کار می‌رود عموماً سه نوع بوده که ذیلاً توضیح می‌گردد اين نوع كاشي كه به کاشی کتیبه نیز مشهور است با طرح ها و نقوش بسيار زيبا وجود دارد ديوارهای مساجد اماكن زيارتي و فرهنگي به این هنر مزین می باشند شهر همدان و لالجين از تولیدکنندگان اصلی این کاشی هستند