خرمهره اولین لعاب چشم نواز تمدن بشری است که از حدود 6000 سال پیش در ایران تولید می شد محصولات خرمهره از جنس سیلیس است و با لعابی از اکسید مس و مواد دیگر پوشیده می شود استدلالاتی وجود دارد که نشان میدهد این رشته با صنعت ذوب مس به وجود آمده است باستان‌شناسان آلمانی کوره‌های مسی را کشف کرده‌اند که به آن دوران متعلق است و پیش از به وجود آمدن این لعاب در تمدن بشری انسان‌ها با هیچ لعاب دیگری مواجه نشده بودند و کاملا این پدیده اتفاقی بوده است ازاین رو از لحاظ فرهنگی در تمدن بشری نقش بسزایی را ایفا کرده است در گذشته کوره‌های ذوب مس وجود داشتند پس از سال‌ها کوره‌ها را تخریب ‌کردند و مشاهده ‌کردند که لعاب فیروزه‌ای روی دیواره آن پدید آمده بود این ترکیب بعد از بررسی به این نتیجه ‌رسیده شد که سنگ‌های کناره کوره سیلیسی بوده که اکسید مس را هم داخل کوره می‌ریختند تا فراوری کنند و داخل خارو خاشاک علف اشنون یا اشنیان حاوی کربنات سدیم بوده که این سه عنصر کنار هم به صورت اتفاقی قرار گرفته شده است تماس سه ماده سیلیس گیاه اشنون و اکسید مس در کنار هم ترکیبی زیبا از رنگ فیروزه‌ای را ایجاد کرده بود خمیر سنگی گل آن مانند چیزی است که سنگینه سازها درست می کنند با چونه خاک سنگ در کف دست مهره هایی به قطر دو سانتیمتر درست کرده و در سینی هایی که در کنار آنهاست می گذارند با چرخ مته توی آنها را سوراخ می کنند وقتی که خشک شدند آنها را در لعاب قلیایی که رنگیزه آن اکسید مس است فرو می برند در بشقاب تختی که ته آن آمیخته ای از جوهر شیشه و اکسید پاشیده اند می گذارند مهره ها را تکان می دهند تا این گرد لعاب روی آنها را به خوبی می پوشاند پس از پختن، همه این مهره ها به رنگ فیروزه ای درمی آیند این مهره ها انحصار قم است و توسط استادکاران قمی ساخته می شوند و از آنجا به همه ایران فرستاده می شود در بخش باستان‌شناسی دانشگاه کسل آلمان مطرح شده که هنر ساخت خرمهره توسط یکی از شاهزاده خانم‌های ایرانی به همراه جهیزه وی به مصر منتقل شد و هنرمندان همراه او این تکنیک را به آنجا بردند و مصری‌ها توانستند این هنر را بنام خود ثبت کنند تلاش یکی از اساتید ایرانی در دانشکده معماری کسل اروپا باعث شد تا این هنر با راه اندازی یک غرفه در نمایشگاه هانوور بنام ایران ثبت شود و در کتاب موزه نیویورک به نام قم تکنیک معرفی شد