بهاءالدین محمد بن حسین عاملی معروف بهشیخ بهایی زادهٔ 8 اسفند 925 خورشیدی در بعلبک درگذشته 8 شهریور 1000 خورشیدی در اصفهان حکیم فقیه عارف منجم ریاضیدان شاعر ادیب مورخ و دانشمند نامدار قرن دهم و یازدهم هجری که در دانش‌های فلسفه منطق هیئت وریاضیات تبحر داشت در حدود 95 کتاب و رساله از او در سیاست حدیث ریاضی اخلاق نجوم عرفان فقه مهندسی هنر و فیزیک بر جای مانده‌است به پاس خدمات وی به علم ستاره‌شناسی یونسکو سال 2009 که مصادف با سال نجوم می‌بوده نام وی را در لیست مفاخر ایران ثبت کرد شیخ بهایی به تایید و تصدیق اکثر محققین نادر روزگار و یکی از مردان یگانه دانش و ادب ایران بود که پرورش یافته فرهنگ آن عصر این مرز و بوم و از بهترین نمایندگان معارف ایران در قرن دهم و یازدهم هجری قمری بوده است شیخ بهایی مردی بود که از تظاهر و فخر فروشی نفرت داشت و این خود انگیزه ای برای اشتهار خالص شیخ بود شیخ بهایی شاگردانی تربیت نمود که به نوبه خود از بزرگترین مفاخر علم و ادب ایران بودند مانند فیلسوف و حکیم الهی ملاصدرای شیرازی و ملاحسن حنیفی کاشانی و افراد دیگری که در فلسفه و حکمت الهی و فقه و اصول و ریاضی و نجوم سرآمد بوده و ستارگان درخشانی در آسمان علم و ادب ایران شدند که نه تنها ایران بلکه عالم اسلام به وجود آنان افتخار می کند از کتب و آثار بزرگ علمی و ادبی شیخ بهایی علاوه بر غزلیات و رباعیات دارای دو مثنوی بوده که یکی به نام مثنوی ˈنان و حلواˈ و دیگری ˈشیر و شکرˈ می باشد آثار علمی او شامل ˈجامع عباسی کشکول بحرالحساب و مفتاح الفلاح والاربعین و شرع القلاف اسرارالبلاغه والوجیزه می باشد سایر تالیفات شیخ بهایی که بالغ بر هشتاد و هشت کتاب و رساله می شود همواره کتب مورد نیاز طالبان علم و ادب بوده است مرگ این عارف بزرگ و دانشمند را به سال 1030 و یا 1031 هجری در پایان هشتاد و هفتمین سال حیاتش ذکر کرده اند وی در شهر اصفهان دیده از جهان فرو بست و مریدان پیکر او را با شکوهی که شایسته او بود به مشهد بردند و در جوار حرم هشتمین امام شیعیان به خاک سپردند