شهر تبریز از دیرباز ماوا و مامن شعرا عرفا و نویسندگان فرهیخته بوده که در کوی ها و محله های قدیمی این شهر زندگی می کردند و روزگار می گذراندند افرادی که چه اهل تبریز بوده چه از مکان دیگری به اینجا آمده بودند شیفته این شهر شده و وصیت کرده بودند تا در دیار اولین ها به خاک سپرده شوند در میان محله های مختلف کوی سرخاب به دلیل اینکه شاعران بسیاری در آن زندگی می کردند شهرت و محبوبیت بسیاری داشت و بسیاری از بزرگان دوست داشتند تا بعد از مرگ در همین محله دفن شوند تبریز پس از قرن ششم و زمانی که مرکز حکومت اتابکان آذربایجان لقب گرفت به پناهگاه شاعرانی بدل شد که به دنبال زندگی آرام و آسوده ای به دور از جنگ و نزاع بودند این شاعران در آن زمان در قبرمخصوصی دفن می شدند که بعدها به آنها مقبره الشعرا گفتند گورستانی که از 800 سال پیش تا به امروز بیش از 400 شاعر عارف و نویسنده را در خود جای داده و مدفن انسان های بزرگی شده است معروفترین شاعر خفته در این مقبره استاد شهریار است که در سال 1367 جسم ایشان در این مکان آرام گرفت از دیگر شخصیت های مهمی که در مقبره الشعرا به خاک سپرده شده اند می توان به حکیم اسدی توسی قطران تبریزی خاقانی شروانی همام تبریزی ظهیرالدین فارابی لسانی شیرازی و غیره اشاره کرد به گفته کارشناسان این مقبره مجموعه ای غنی از تاریخ ادبیات ایران است که گستره جغرافیایی آن حتی از مرزهای کشورمان نیز فراتر می رود زلزله های سال های 1193 و 1194 باعث شد تا آثاری از مقبره الشعرا باقی نماند وبا کمال تاسف از مزار شهریاران شعر و ادب فارسی مثل خاقانی شروانی اسدی طوسی ظهیر فاریابی مجیرالدین بیلقانی حکیم قطران تبریزی شاهپور بن محمد اشهری سبزواری خواجه همام تبریزی و غیره کوچکترین نشانه و اثری نمی یابید در سال 1350 به دلیل وجود قبر عارفان و نامدارن بسیار در این محوطه دولت تصمیم به بازسازی این مکان گرفت کار عملیات ساخت این بنای یادبود در سال 1351 با جدیت پیگیری شد و به پیش رفت و تا سال 1361 ادامه پیدا کرد بعد از آن وزارت فرهنگ و ارشاد متولی این مجموعه شد و اجرای ساماندهی طرح مقبره الشعرا را بر عهده گرفت بنای یادبود مقبرة الشعرای تبریز این روزها با آن سازه منحصر به فرد و تماشایی‌اش یکی از نمادهای فرهنگی شهر تبریز محسوب می شود این بنا سازه ای که تلفیقی از هنر معماری مدرن و سنتی را در خود جای داده است و به گونه ای طراحی شده که بتواند حس ارتباطی بین بیننده و تازه بودن طرح برقرار کنند که هدف از اجرای چنین طرحی از دست ندادن جذابیت معماری در گذر زمان بود