بر اساس منابع تاریخی هنر نقره کوبی در تبریز از زمان های بسیار دور وجود داشت اما در زمان سلجوقیان و مغول به اوج زیبایی و تکامل خود رسیده است هنرمندان تبریزی در این دوره این هنر را با تزیینات و مرصع کاری ظروف درآمیختند و با آرایش آن ها به شیوه ای خاص از نقره کوبی آثاری چشمگیر را پدید آوردند این هنر در سال های فرمانروایی صفویان نیز در این شهر به رشد خود ادامه داده و تا اواخر قاجاریه نیز رواج داشته است پیش از این دوره آثار نقره کوبی بسیار گرانقیمت بودند اما با اضافه شدن آلیاژهای دیگر امکان دسترسی مردم عادی نیز به آن ها فراهم شد هنر نقره کوبی در تبریز بیشتر بر روی تسبیح های مخصوصی از جنس هسته میوه آووکادو چوب یُسِر آبنوس عناب و صندلوس دیده می شود و هنرمندان با نقره نقش و نگاری جالب توجه به آن می دهند علاوه بر این از هنر نقره کوبی بر روی اشیای دیگری چون تابلوهای تزیینی پایه فندک پیپ زیرسیگاری استكان عصا چوب سیگار نیز استفاده می شود