این عالم امامی دهم ق امیر فخرالدین محمد احمد بن حسین حسینی سماکی استرآبادی 984 918ق مشهور به محقق از سادات قریه سماک استرآباد بود در خدمت امیر غیاث الدین منصور شیرازی تحصیل علم کرد اوایل شیخ الاسلام سبزوار شد و بعد به دربار شاه طهماسب رفت و به منصب وزارت رسید در قزوین مدرسه ای داشت و ضمن کارهای دیوان دولتی در آنجا تدریس می کرد هر روز عده زیادی از طلاب علوم معقول و منقول به درس او رفته و استفاده می کردند اسکندر بیک منشی در کتاب عالم آرای عباسی از او به عنوان یکی از علمای اعلام و فقهای گرام عصر یاد می کند و می گوید همه روزه جمعی کثیر از طلبه علوم معقول و منقول به مدرس آن حاضر گشته استفاده علوم می نمودند و از افادات علیه اش مستفید و بهره مند می گشتند حسن بیگ روملو او را با اوصاف مولانا اعظم جامع الفضایل و الحکم حلال المشکلات الدقایق و کشاف معضلات الحقایق وصف و مدح می کند از شاگردان سماکی می توان از میرزا ابراهیم حسینی همدانی که در همدان منصب قضاوت و تصدی امور شرعیه را بر عهده داشت و نیز نورالدین محمد قاضی نوری اصفهانی از فقها و شعرای مشهور صفوی نام برد همچنین از میر فخرالدین به عنوان بزرگترین استاد میرداماد استرآبادی م1041ق در حکمت یاد می کنند که با وی مناظراتی نیز داشته است