منوچهر آتشی در 2 مهر سال 1310 در دهرود شهرستان دشتستان استان بوشهر چشم به جهان گشود تخلص او به سرنا و شاعر منتقد مترجم و روزنامه‌نگار است آتشی در سال 1333 آموزگار شد و در شهر بوشهر و اطراف آن به تدریس پرداخت و در سال 1339 به دانشسرای عالی تهران وارد شد و در رشته زبان انگلیسی لیسانس گرفت نخستین مجموعه‌ شعر او با عنوان آهنگ دیگر در سال 1339 در تهران چاپ شد و پس از این مجموعه دو مجموعه دیگر با نام‌های آواز خاک و دیدار در فلق انتشار یافت منوچهر آتشی در اواخر دهه 30 با آهنگ دیگر در شعر معاصر به تجربه‌ای تازه دست می‌زند او با کشف و شهود در طبیعت جنوبی و وحشی به نوعی خشونت غریزی در شعر دست می‌یابد اما آنچه خشونت شعری آتشی را از عنصر خشونت آشفته و غیر منسجم برخی از شاعران قبل و بعد از خودش مثلاً از نصرت رحمانی یا کیومرث منشی‌زاده متمایز می‌کند به‌جز حضور جنوب لحن حماسی آن است شعرهای آتشی در دهه‌های 30 و 40 و 50 شعر کویر است و عناصر طبیعی این کویر حماسه و خشونت را با هم می‌آمیزد گذشته از آن عشق و امید و آرزو نیز خود را به این طبیعت جنوبی غرق می‌کند و احساس تنها در مثلث خشونت حماسه جنوب چهره نشان می‌دهد آتشی بر شاعران بسیاری در ایران تأثیر گذاشته‌است و نیز شاعران بسیاری را تربیت کرده‌است در همین زمینه محمدعلی بهمنی در غزلی تأکید می‌کند تو آتشی و تمام من از تو شعله‌ور است نه من که روشنی نسلم از شماست هنوز وی در دهه‌های 40 و 50 و 60 به سبک نیمایی شعر می‌سروده در دو دهه آخر عمر به شعر سپید روی آورد منوچهر آتشی 29 آبان 1384 بر اثر ایست قلبی در سن 74 سالگی در بیمارستان تهران درگذشت و در بندر بوشهر به خاک سپرده شد وی چند روز قبل از مرگش در مراسم چهره‌های ماندگار به عنوان چهره ماندگار ادبیات معرفی شده بود